Το κόστος της φροντίδας ενός ατόμου που πάσχει από χρόνια πάθηση είναι αρκετά μεγάλο και θα μπορούσαμε να το διαχωρίσουμε στο άμεσο και το έμμεσο. Το άμεσο περιλαμβάνει τις δαπάνες για εξωνοσοκομειακή παρακολούθηση, τις διαγνωστικές εξετάσεις, τη φαρμακευτική αγωγή, τη φροντίδα στο σπίτι, τη διαμονή του σε μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων καθώς και τη νοσοκομειακή του φροντίδα. Υπάρχει όμως και το έμμεσο κόστος και αυτό δεν είναι άλλο από τον χρόνο που δαπανά ένας οικογενειακός φροντιστής (όπως ο/η σύζυγος ή το παιδί) για τη καθημερινή φροντίδα και την επίβλεψη του ασθενή του καθώς και την απώλεια από τον παραγωγικό του χρόνο.

Στα φάρμακα η συμμετοχή για τους ασφαλισμένους είναι 0% ή 10% για φάρμακα που αφορούν χρόνιες παθήσεις. Η συμμετοχή για όλα τα υπόλοιπα είναι 25%. Ειδικότερα για τα άτομα τα οποία είναι χαμηλοσυνταξιούχοι και δικαιούχοι ΕΚΑΣ το ποσοστό συμμετοχής τους στα φάρμακα είναι 10%. Για τα άτομα με βιβλιάρια απορίας η συμμετοχή τους στα φάρμακα και τις εξετάσεις είναι 0% . Για τις εξετάσεις των ασφαλισμένων ισχύει για όλους ποσοστό συμμετοχής 15% σε περίπτωση που αυτές οι εξετάσεις διενεργηθούν εκτός των δομών του οργανισμού.

Ειδικότερα, όσον αφορά το κόστος φροντίδας για την άνοια στην Ελλάδα, υπάρχουν δομές, όπως τα Κέντρα Ημέρας στις οποίες τα άτομα που πάσχουν από άνοια μπορούν να απασχοληθούν για λίγες ώρες και παρέχουν τις υπηρεσίες τους δωρεάν. Υπάρχει επίσης η δυνατότητα φιλοξενίας τους για λίγες ημέρες σε ξενώνες, οι οποίοι είναι πολύ λίγοι σε αριθμό, ενώ υπάρχουν ακόμα λιγότερες δομές για τη μόνιμη παραμονή ατόμων με άνοια με χαμηλό ή καθόλου κόστος. Οι εξειδικευμένες μονάδες φροντίδας ηλικιωμένων όπου μπορεί ένα άτομο με άνοια να διαμείνει είναι ελάχιστες και ιδιαιτέρως δαπανηρές. Για μόνιμη παραμονή μπορεί κάποιος φροντιστής να εξετάσει ποιες μονάδες φροντίδας ηλικιωμένων είναι συμβεβλημένες με τον ασφαλιστικό φορέα του ατόμου που νοσεί ή διαφορετικά να ερευνήσει τις μονάδες φροντίδας ηλικιωμένων της περιοχής του που να δέχονται άτομα με άνοια οι οποίες όμως είναι καθαρά ιδιωτικές.

Απεικονίζοντας με αριθμούς το 2006 το κόστος της άνοιας στην Ευρώπη ξεπέρασε τα 170 δις € ενώ παγκοσμίως το 2010 ανήλθε σε 604 δισεκατομμύρια $, δαπάνη η οποία αντιστοιχεί σεπερίπου το 1% του παγκόσμιου Α.Ε.Π. ή,διαφορετικά, σε δαπάνη ίση περίπου με τοτριπλάσιο του ετήσιου ΑΕΠ της Ελλάδας.

Σύμφωνα με μελέτη το 2005 υπολογίστηκε ότι στην Ελλάδα το μηνιαίο κόστος για έναν ασθενή σε αρχικά στάδια της νόσου (στάδιο αυτονομίας) ήταν 341€, στο στάδιο εξάρτησης στο σπίτι 957€ και στο στάδιο εξάρτησης σε ίδρυμα 1.267€. Πρακτικά σημαίνει ένα ετήσιο κόστος των 4092‐15204€ (Κυριόπουλος, Βανδώρου, Ζάβρας & Δανιηλίδου, 2005). Σε πιο πρόσφατη μελέτη το κόστος υπολογίστηκε από 12140€ έως 22666€ ετησίως, το μεγαλύτερο ποσοστό εκ του οποίου αφορά στο κόστος της άτυπης φροντίδας και της απώλειας παραγωγικότητας (Καιτελίδου Δ. και συν, 2014).

Λαμβάνοντας υπόψη τα προαναφερόμενα αλλά και σε συνδυασμό με ευρήματα από τον διεθνή χώρο καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι το συνολικό κόστος της νόσου (άμεσο και έμμεσο) στη χώρα μας υπερβαίνει τα 3 δισεκατομμύρια € ετησίως (Κυριόπουλος, 2014).